Anorexia werd deel van haar leven toen ze pas negen jaar was. Gelukkig kreeg Milou hulp. Het begon met gesprekken bij de jeugdafdeling van een geestelijke gezondheidszorg. Ook werd ze behandeld door een psychiater die gespecialiseerd was in eetstoornissen. Wekelijks werd ze onderzocht door een kinderarts. Maar dat werkte allemaal niet. Milou werd tot achtmaal toe opgenomen. Ze volgde tijdens haar opnames verschillende therapieën, zoals creatieve therapie en sociale vaardigheidstraining. Ook volgde ze psychomotorische therapie; een therapie waarin bewegen en leren ontspannen centraal staan. “Een beetje met een bal spelen of daar de zaal heen rennen, voor iemand met anorexia is het wel heel fijn.”
De therapieën mochten niet baten. “Ik kan niet zeggen dat een bepaalde therapie me veel geholpen heeft.” Maar de hoop werd niet opgegeven. Zo startte ze vorig jaar met een paardentherapie. Milou ging een week naar Spanje en volgde de therapie op een ranch. Eindelijk gebeurde er iets. “Ik ben dit jaar op zo veel punten vooruit gegaan. Echt heel bizar.”

Lange weg
Ze wilde haar ‘allerliefste vijand’ graag kwijtraken. “Ik wilde het eigenlijk altijd, nog voordat ik in de hulpverlening terecht kwam. Ik heb het zo vaak geroepen…” Maar het gevecht tegen een eetstoornis als anorexia vergt veel tijd, therapie en intensieve behandeling. Alleen dan kan de ziekte overwonnen worden.

Kruispunt
Milou is nog steeds in gevecht. “Ik heb het gevoel alsof ik nu echt op een kruispunt sta. Ik kan het loslaten, maar ik kan het ook bij me houden omdat het zo moeilijk is om het los te laten. Ik ben heel erg aan het twijfelen: soms een voetje de ene weg op, maar vaak schiet ik alweer terug in het ‘vertrouwde’ van de eetstoornis. Ik ben bang dat als ik het loslaat,  hetgeen juist gebeurt waar ik zo bang voor ben: aankomen.” Met eten gaat het wel een stuk beter, zegt ze. Ze is niet langer bang en ze durft vaker ‘enge’ (calorierijke) producten te eten. Toch blijft ze haar gewicht streng in de gaten houden.
Ondanks jaren van hulp, opnames en gesprekken, vecht Milou dus nog steeds. Elke stap in de goede richting is er een. En zolang ze die stapjes blijft zetten, blijft ze stabiel en zal ze, naar eigen wens, de ziekte los kunnen laten in de toekomst.

Vechten tegen haar vijand
Vechten deed ze samen met haar ouders en zus. “Ik denk dat de afstand, het weg zijn van huis, mij gemotiveerd heeft te vechten.” Haar ouders en zus stonden voor haar klaar, steunden haar en stuurden haar brieven. Ook kwamen ze op bezoek als Milou weer opgenomen was. Haar ouders hebben vooral gevochten om Milou op te laten nemen. “Als zij zich niet zo hadden ingezet om mij op te laten nemen, zou ik allang dood zijn.”

Proces van genezing
Het proces van genezing is volgens Milou  ‘een proces dat je zelf moet doorstaan en waar omstanders enkel ondersteuning kunnen bieden.’ Ze heeft de lange weg van genezing grotendeels afgelegd, maar is er nog steeds niet. Het loslaten van het laatste stukje anorexia maakt Milou bang, onrustig en laat haar twijfelen. Want wat gaat ze eten als ze naar school gaat? Hoe pakt ze dat aan? Hoe wissel je af met eten? Hoe pep je jezelf op als je weer een dip hebt? Hoe ga je je weer mengen in het normale leven na een tijd ‘abnormaal’ geleefd te hebben? Allemaal vragen, moeilijkheden en af en toe blokkades waar Milou tegenaan loopt.
Het zijn vragen die ze met de hulpverlening, gespecialiseerd in eetstoornissen, zou moeten bespreken. Helaas heeft Milou dit anders ervaren, ze is niet positief over de hulpverlening. De therapieën werkten niet positief voor haar en tevens moest ze naar eigen zeggen te veel moeite doen om zich te laten opnemen. Ze had hulp nodig, dat was zeker, maar desondanks moesten haar ouders bergen verzetten om hun doodzieke dochter op te laten nemen.

Positief
Het grootste verschil tussen Milou nu en een paar jaar geleden is dat ze nu niet meer teruggetrokken is. Ook ellenlange discussies en ruzies over eten en gewicht behoren tot de verleden tijd. Ze is opener, socialer en gelukkiger.

Boeken
Het schrijven van Mijn allerliefste vijand en Zwaartekracht heeft haar heel veel positiefs opgeleverd. Ze ontving veel lovende reacties, werd geïnterviewd op de radio, krant en televisie. Het heeft haar meer open gemaakt. Ook is ze zelfverzekerder als ze zich bijvoorbeeld moet presenteren. Iets wat ze zich jaren terug nooit had kunnen indenken.

Dit interview is ook geplaatst op de website van Proud2Bme.Klik hier om het te lezen.

Ze loopt en ze gaat verder
Maar ze weet niet waar naartoe
Haar hoofd zit vol met verborgen emoties
En reken maar dat ze het anders wil
- Ze weet alleen niet hoe

Als de nacht valt is zij alleen
En ook al is ze omringd door zonnestralen
Er is niets dat deze leegte kan opvullen
Voor haar gevoel is zij de enige
- Met de meest uiteenlopende idealen

Soms maakt de kilte haar niet uit
En gaat ze volledig op in het moment
Maar de kilte zal altijd overheersen en
Zij blijft het meisje die niemand echt kent

Femke hield zich vast aan de sociale contacten die ze zelf heel graag wilde. ‘Ik zag om me heen allemaal gezonde, gelukkige meiden die een totaal ander leven leidden dan ik op dat moment. Zij hadden veel sociale contacten en dat wilde ik ook. Bovendien wist ik diep van binnen dat ik dit leven met anorexia niet wilde.’

Door persoonlijke omstandigheden kreeg ze een jaar na het ontslag van de lange opname een terugval. ‘Deze keer zat ik er heel snel weer diep in en toen pas besefte ik: waar ben ik mee bezig? Toen ging er knop om, want ik wilde geen herhaling van mijn vorige opname.’

Na haar korte opname wilde Femke hulp in de vorm van een-op-een gesprekken, maar dat was bij de kliniek niet mogelijk. ‘Zelf contact zoeken met een diëtiste en psycholoog was mijn beste beslissing en ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb.’ Tijdens de gesprekken met haar psycholoog is ze meer over zichzelf te weten gekomen, zoals waarom ze zichzelf afreageert op eten als ze zich rot voelt. Zonder het zelf in de gaten te hebben, heeft ze de eetstoornis steeds meer los leren laten.  ‘En natuurlijk voel ik me niet altijd fijn. Maar als ik terugdenk aan de overwinningen die ik heb behaald en aan mijn leven toen ik nog diep in de anorexia zat, weet ik één ding zeker, dat nooit meer!’

Het obsessief bezig zijn met (niet) eten heeft plaats gemaakt voor het echte studentenleven. ‘Voorheen voelden feestjes als een verplichting waar ik me altijd ongemakkelijk voelde. Ook het aangaan van nieuwe uitdagingen ging ik liever uit de weg. Tegenwoordig geeft het me juist een kick om nieuwe uitdagingen aan te gaan.’

‘En wat betreft het eten, ik sta er bijna nooit meer bij stil. Bovendien kan ik me een dag zonder chocola niet voorstellen en mijn weegschaal? Die staat te verstoffen op mijn oude kamertje thuis en ik heb ook niet de behoefte om ‘m daar vandaan te halen.’

De foto is van een advertentie van Anorexi Bulimi Kontakt, een Servische vereniging die hulp en ondersteuning biedt aan mensen met anorexia.

In tegenstelling tot wat mensen vaak denken, willen mensen met anorexia wel eten, maar ze kunnen het niet. De angst om dik te worden of aan te komen is zo groot dat er een ziekelijke drang ontstaat om zo min mogelijk te eten.

Moeilijk te begrijpen
‘Maar ze kunnen toch gewoon eten?’ is een veel gehoorde reactie zodra het onderwerp anorexia ter sprake komt. Anorexia is een geestesziekte en daardoor is het probleem moeilijk te begrijpen. Wat in iemands hoofd zit, krijg je er niet zo makkelijk uit. Zo is het ook met anorexia: als iemand een vertekend zelfbeeld heeft en denkt dat hij (of zij) zich beter voelt als hij dun is, krijg je dat er niet zomaar uit. Mensen met anorexia zijn vaak van mening dat ze geen probleem hebben. Als het probleem onderkend is, zeggen ze vaak dat ze het heel goed alleen aankunnen. Maar in veel gevallen is niets is minder waar. Hulp is het allerbelangrijkste. Professionele hulp van een psycholoog, verpleegkundige in een eetstoorniskliniek, diëtiste is een stap in de juiste richting:
die van herstel.

Ruimte. Rust. Natuur. Veel groen, bomen. Spelende dieren langs het water. Mensen maken een wandeling. Kinderen zoeken kastanjes op het moment dat de herfst zich van zijn beste kant laat zien. De weerspiegeling van de boompjes in het water. Uitgestrekte grasvelden met koeien. Tevredenheid.

Leef het leven, ook al zit het niet altijd mee. Liefde. Heb lief en je wordt geliefd. Lach. Een lach kan een regenachtige dag omtoveren tot een fijne dag. Deze drie woorden maken een wereld van verschil, zeker als het even tegenzit. Kortom: live, love, laugh.

Slechts één keuze hebben.

Je bent van ver gekomen
Je hebt het ver gebracht
Dus als het even tegen zit
Bedenk dan wie het laatste lacht