Gedicht

In haar hoofd is het oorlog
Terwijl ze rustig voorbij loopt
Haar gevoelens zijn gecompliceerd
En dat is wat haar van binnen sloopt

Ze loopt en ze gaat verder
Maar ze weet niet waar naartoe
Haar hoofd zit vol met verborgen emoties
En reken maar dat ze het anders wil
- Ze weet alleen niet hoe

Als de nacht valt is zij alleen
En ook al is ze omringd door zonnestralen
Er is niets dat deze leegte kan opvullen
Voor haar gevoel is zij de enige
- Met de meest uiteenlopende idealen

Soms maakt de kilte haar niet uit
En gaat ze volledig op in het moment
Maar de kilte zal altijd overheersen en
Zij blijft het meisje die niemand echt kent

Tip voor omstanders

‘Hoe onbegrijpelijk anorexia ook mag lijken, word alsjeblieft niet boos. Niemand met anorexia heeft daar zelf voor gekozen en ik denk dat diep van binnen zelf de meest chronische patient gewoon een gelukkig leven wil leiden. De wil om te vechten om beter te worden is aanwezig. Dus probeer er voor degene met de eetstoornis te zijn en haar te stimuleren om niet op te geven en te blijven vechten om beter te worden. Ik zat er op een gegeven moment ook heel diep in, maar tegenwoordig is mijn leven zo veel leuker! Dus als ik het kan, kan een ander het ook, maar dit kan niemand alleen, dus de steun van dierbaren kan iemand met anorexia goed gebruiken.’ – Femke

‘Een leven met anorexia: dat nooit meer!’

Tijdens Femke’s lange opname in een eetstoorniskliniek besefte ze dat afvallen niet de juiste manier is om met je problemen om te gaan. Tijdens een broodmaaltijd vroeg ze zich af waar ze zich eigenlijk druk over maakte. Want wat maakt het uit: chocolade of jam op je brood? ‘Ik pakte de hagelslag en hoewel dat voor mensen zonder eetstoornis niks bijzonders lijkt, voelde dat aan als een grote overwinning. Ik kon ook op een positieve manier het heft in handen nemen.’

Femke hield zich vast aan de sociale contacten die ze zelf heel graag wilde. ‘Ik zag om me heen allemaal gezonde, gelukkige meiden die een totaal ander leven leidden dan ik op dat moment. Zij hadden veel sociale contacten en dat wilde ik ook. Bovendien wist ik diep van binnen dat ik dit leven met anorexia niet wilde.’

Door persoonlijke omstandigheden kreeg ze een jaar na het ontslag van de lange opname een terugval. ‘Deze keer zat ik er heel snel weer diep in en toen pas besefte ik: waar ben ik mee bezig? Toen ging er knop om, want ik wilde geen herhaling van mijn vorige opname.’

Na haar korte opname wilde Femke hulp in de vorm van een-op-een gesprekken, maar dat was bij de kliniek niet mogelijk. ‘Zelf contact zoeken met een diëtiste en psycholoog was mijn beste beslissing en ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb.’ Tijdens de gesprekken met haar psycholoog is ze meer over zichzelf te weten gekomen, zoals waarom ze zichzelf afreageert op eten als ze zich rot voelt. Zonder het zelf in de gaten te hebben, heeft ze de eetstoornis steeds meer los leren laten.  ‘En natuurlijk voel ik me niet altijd fijn. Maar als ik terugdenk aan de overwinningen die ik heb behaald en aan mijn leven toen ik nog diep in de anorexia zat, weet ik één ding zeker, dat nooit meer!’

Het obsessief bezig zijn met (niet) eten heeft plaats gemaakt voor het echte studentenleven. ‘Voorheen voelden feestjes als een verplichting waar ik me altijd ongemakkelijk voelde. Ook het aangaan van nieuwe uitdagingen ging ik liever uit de weg. Tegenwoordig geeft het me juist een kick om nieuwe uitdagingen aan te gaan.’

‘En wat betreft het eten, ik sta er bijna nooit meer bij stil. Bovendien kan ik me een dag zonder chocola niet voorstellen en mijn weegschaal? Die staat te verstoffen op mijn oude kamertje thuis en ik heb ook niet de behoefte om ‘m daar vandaan te halen.’

Anorexia

Anorexia is een eetstoornis en gaat vaak gepaard met andere psychische problemen zoals een depressie. Mensen met anorexia hebben een zeer vertekend zelfbeeld. De volgende foto geeft dit zelfbeeld het beste weer.

De foto is van een advertentie van Anorexi Bulimi Kontakt, een Servische vereniging die hulp en ondersteuning biedt aan mensen met anorexia.

In tegenstelling tot wat mensen vaak denken, willen mensen met anorexia wel eten, maar ze kunnen het niet. De angst om dik te worden of aan te komen is zo groot dat er een ziekelijke drang ontstaat om zo min mogelijk te eten.

Moeilijk te begrijpen
‘Maar ze kunnen toch gewoon eten?’ is een veel gehoorde reactie zodra het onderwerp anorexia ter sprake komt. Anorexia is een geestesziekte en daardoor is het probleem moeilijk te begrijpen. Wat in iemands hoofd zit, krijg je er niet zo makkelijk uit. Zo is het ook met anorexia: als iemand een vertekend zelfbeeld heeft en denkt dat hij (of zij) zich beter voelt als hij dun is, krijg je dat er niet zomaar uit. Mensen met anorexia zijn vaak van mening dat ze geen probleem hebben. Als het probleem onderkend is, zeggen ze vaak dat ze het heel goed alleen aankunnen. Maar in veel gevallen is niets is minder waar. Hulp is het allerbelangrijkste. Professionele hulp van een psycholoog, verpleegkundige in een eetstoorniskliniek, diëtiste is een stap in de juiste richting:
die van herstel.

Het zijn de kleine dingen

Het strand. Zon. De zee. Genieten op een strandbed. Een wandeling maken. Zonsopgang en -ondergang. Stralende blauwe lucht. Palmbomen. Bootjes. Zongebruinde mensen. Witte stranden. Enkele witte wolkjes aan de heldere hemel.

Ruimte. Rust. Natuur. Veel groen, bomen. Spelende dieren langs het water. Mensen maken een wandeling. Kinderen zoeken kastanjes op het moment dat de herfst zich van zijn beste kant laat zien. De weerspiegeling van de boompjes in het water. Uitgestrekte grasvelden met koeien. Tevredenheid.

Leef het leven, ook al zit het niet altijd mee. Liefde. Heb lief en je wordt geliefd. Lach. Een lach kan een regenachtige dag omtoveren tot een fijne dag. Deze drie woorden maken een wereld van verschil, zeker als het even tegenzit. Kortom: live, love, laugh.

Slechts één keuze hebben.

IOS – Uit De Schaduw

Je bent van ver gekomen
Je hebt het ver gebracht
Dus als het even tegen zit
Bedenk dan wie het laatste lacht

Rennen tot de zon opkomt

De wereld was vanuit mijn ogen zwart-wit. Alles was kil en niets was fijn, of kwam daar bij in de buurt. Het was soms geweldig, maar eigenlijk altijd naar. Ik gaf het liever op dan dat ik het volhield. Ik wilde zo graag, maar tegelijkertijd werd ik beperkt in alles. Dat ik mezelf die beperking oplegde, had ik niet eens door. Pas nu ik leef, ik merk dat zwart-wit denken nergens toe leidt – en op lange termijn alles verziekt – wil ik doorgaan. Rennen tot de zon opkomt, zingen tot mijn stem het begeeft, gezellig films kijken tot de morgen komt en de vogels fluiten eenmaal onderweg naar huis. Ik wil dansen aan zee, schreeuwen als het even tegenzit, genieten van de kleine dingen in het leven, weer glimlachend door school lopen, meer tijd met vrienden doorbrengen, maar boven alles: ik wil leven.

Wie ben ik?

Hoi!

Mijn naam is Sanne, ik ben 19 jaar en kom uit Utrecht. Ik ben derdejaars Nieuws en Media aan de Hogeschool voor Amsterdam. Mijn vrije tijd besteed ik aan terrasjes pakken, schrijven, gezelligheid, vrijwilligerswerk voor Plan Nederland en uitgaan. Ik ben persvrijwilliger voor Plan Nederland. Wil je weten wat ik precies doe om kansarme kinderen in ontwikkelingslanden een kans te geven op een goede toekomst? Op Girlscene staat een interview met mij. Plan Nederland werkt ook aan de toekomst van meisjes in het bijzonder. Zij worden in ontwikkelingslanden erg achtergesteld en vaak gaan zij niet naar school. Om deze meisjes een kans te geven, hebben ze ‘Because I am a Girl’ bedacht. Door een roze (of wit/zwart) T-shirt met daarop de tekst “Because I am a Girl” te dragen, laat je zien dat je het niet vindt kunnen dat meisjes achtergesteld en soms zelfs mishandeld worden.

Ik houd veel van schrijven. Het is begonnen met het schrijven van gedichtjes en momenteel schrijf ik vooral verhalen. Verhalen schrijven vergt bovendien veel tijd, maar ik doe het graag. Ik ben gek op tijdschriften, met name Psychologie Magazine. Het is een diepgaander tijdschrift dan de reguliere kost voor modebewuste meiden in Nederland. Er staan interessante onderzoeken in en ook waargebeurde verhalen vind je terug in het maandelijkse tijdschrift.

Het project
Ik zit in het derde jaar van de studie Nieuws en Media aan de Hogeschool van Amsterdam. In de eerste acht weken van het jaar doen we een individueel project. We hebben de opdracht gekregen een thema uit te zoeken en binnen dat thema een leuk of interessant onderwerp te kiezen. Over dit onderwerp maak je een weblog. Zo is deze weblog ontstaan. Ik ga schrijven over anorexia. Er bestaan te veel negatieve websites over vooral anorexia. Mijn weblog wordt positief. Ik wil jongens en meiden interviewen over het omslagpunt in hun leven, het moment waarop ze beter werden en merkten dat de zon plotseling begon te schijnen. Het moment waarop ze hun ziekte gedag zeiden en hoopten dat het nooit meer terugkwam. Ik wil jullie vooral inspireren en hoop geven, want ook al zie je soms door de bomen het bos niet meer, er is altijd hoop!